Este Nadal regala cultura. Pero, esa que sabes...

Non son moi dado aos regalos de Nadal e menos a meterme nas tendas e en centros comercias por estas datas. O ambiente me provoca ansiedade. A xente se transforma, se modula, parece que se vai a acabar o mundo (algo parecido a cando circulamos co coche e chegamos a unha rotonda). Pero o tema é que como recibes tamén tes que dar. Ou como das, tamén recibes. (Supoño que será como o do ovo e o da galiña). Pois ben, onte nunha comida na que a TV furrulaba de fondo oín “regala cultura”. Non me deu tempo a sentir máis. Pero o tema quedoume cavilando na cabeza. Supuxen que sería algo relacionado co Ministerio de Cultura (mcu, non confundir con Movemento Circulrar Uniforme). E, efectivamente, hoxe cando comecei o surfeo cotián fun a páxina do mcu, e xa vin en primeira liña a nova campaña: Estas Navidades regala cultura; La cultura es algo que lo envuelve todo.

Con todo, ao respecto desta campaña quixera afondar en dous aspectos:

Primeira aspecto: Realmente, que é a cultura? Máis o menos, creo que todos temos unha idea preconcibida do que é a cultura. Por exemplo, saber quen escribiu o Quixote é cultura, e se alguén o descoñece, dise del que é un inculto. Até aquí creo que podemos coincidir todos. Pero, coñecer a Teoría de cordas, é cultura? Ou algo máis sinxelo, coñecer a función que desenvolve o páncreas e saber onde está situado no noso corpo, é cultura?. E, si algúen descoñece tanto a Teoría de cordas como as funcións que o páncreas realiza, se lle chama inculto? Na miña opinión, é que NON. E disto, desgraciadamente non ten toda a culpa a nosa ministra, González SInde. O problema é que temos unha visión moi parcializada do que é a cultura que está moi desprazada cara as humanidades e cara as disciplinas artísticas. Isto é un gran erro.

Segundo aspecto: Resulta que nos spots que se están a emitir -pódense ver na paxina do mcu- se fai referencia a música, literatura, cine e artes escénicas. Pero, que casualidade! Todas as disciplinas aludidas están no ollo do furacán polo dichoso reclamo das regalías. Pero, señora González Sinde, porque tan só se promove esa cultura? E porque non se fai un spot para promocionar as páxinas colaborativas da internet como a wikipedia ou páxinas de software ou música libre, porque coincidirá conmigo que hoxe por hoxe, ese tipo de páxinas proporcionan un acceso áxil, rápido e eficaz á cultura. Pero, supoño que a señora ministra ten certa repelencia a ese tipo de ferramentas por mor de que o cidadán non ten que soltar monedilla. É de presumir, tamén, que será de ignorantes regalar un ordenador con SO Linux, que tampouco xera regalías, aínda que para min é cultura. E que tal Ludwig van Beethoven? Este músico non estivo en Operación Triunfo e ademais xa fai máis de 75 anos que morreu, e polo tanto, non fai caixa. Porén, me temo que tampouco entra no obxecto dos spots.

Sinceramente, creo que nos despachos do mcu chegouse a conclusión de que hai que echar una manita a “la gente de la cultura”, que se muere de hambre. Certamente, é lamentable. É lamentable que co diñeiro público o mcu tan só promova unha cultura totalmente escorada cara a espoliación do cidadán de a pé mediante os dereitos de autor abusivos -recordemos que o acceso a cultura é un dereito fundamental recollido na CE-; pero máis lamentable, é que non se apoie outras iniciativas emerxentes, por exemplo, as que se basean na intelixencia colectiva. Ao mellor, é que estas novas formas de facer cultura é de ignorantes. Pero, señora ministra, como dixo o célebre Albert Einstein: "Todos somos ignorantes; o que pasa que non todos ignoramos as mesmas cousas."

Os "incultos" tamén nos podemos columpiar


Imaxínense que se extrapolan a todos os ámbitos da vida o reclamo de dereitos de autor abusivos como os que están a reclamar os mal chamados intelectuais do noso pais. É aquí tres exemplos:

SITUACIÓN 1

O ciruxano Vieites afróntase por primeira vez a unha cardiopatía complicada. Antes de preparar o preoperatorio e a propia operación ponse en contacto co Dr. Iglesias, eminencia a nivel mundial neste tipo de operacións e, que ademais, foi profesor do propio Dr. Vieites na Universidade. Ámbolos dous médicos son empregados públicos.

VIEITES: Bos días Dr. Iglesias. Son Dr. Vietes. Como se atopa?

IGLESIAS: Home compañeiro. Canto tempo!!!

...//... (Conversación protocolaria de saúdos, etc. )

VIEITES: Pois mire Dr. Iglesias, o obxecto da miña chamada é para ver si me podería dar unhas orientacións sobre algúns aspectos dunha estenose mitral que teño que acometer e que se complica porque o paciente ten diabete e unha pequena insuficiencia renal...

IGLESIAS: Si compañeiro. Como non! A verdade que eu xa fixen varias operacións similares e lle podería pasar un pdf con algunhas indicacións da miña propia cosecha e, que ademais, será difícil que as atope na literatura básica de Cardioloxía. Iso si, o pdf custa 1000 €.

VIEITES: Como?

IGLESIAS: Si, xa sabes, o tema da propiedade intelectual.

VIEITES: ?????


SITUACIÓN 2

O electricista que me instalou o alumeado da miña casa se presenta a fin de ano para recadar os royalties derivados do suposto deseño que el me fixo:

ELECTRICISTA: Bos días. Que tal vai a instalación que lle fixen fai uns meses.

EU: Bo día. Pois, a verdade, non teño queixa.

ELECTRICISTA: Pois mire, veño a cobrarlle os dereitos de autor do deseño da miña instalación que ascenden ao 5% da facturación que a súa compañía enerxética lle cargou este ano.

EU: Como? Pero si xa lle paguei no seu momento a propia instalación.

ELECTRICISTA: Si, efectivamente. Pero mire, lle explico. Resulta que a montaxe das lámpadas responden a un deseño que eu realicei -e que teño rexistrado- e que fai que a luz se emita cun gradiente exponencial inverso, resultando que hai un reparto homoxéneo da radiación por toda a casa. Ademais, evítanse reflexos e brillos.

EU: Ah. Pois eu pensei que era unha instalación normal e corrente.

ELECTRICISTA: Pois non amigo. Veña, cancele a conta.


SITUACIÓN 3

Diríxome á Biblioteca Municipal e xusto cando abro a porta, un señor se antepón perante de min. Me saúda educadamente e me informa de que el é o arquitecto que proxectou o edificio. Estaba a reclamar os dereitos de autor polo deseño do edificio.

ARQUITECTO: Bos días mozo.

EU: Bos días.

A: Son o arquitecto que realizou o proxecto do edificio e estou aquí para cobrar os royalties do deseño a cada persoa que entra. Son dous euros a entrada.

EU: Como? Se se trata dunha Biblioteca Municipal de libre acceso.

A: Non lle digo que non, pero o deseño e meu e está rexistrado. Son dous euros.

EU:????

.........//.........

Señores intelectuais, xente da culura: Nos, a xente inculta, tamén nos podemos columpiar. E nos, -os incultos- somos albañiles, electricistas, fontaneiros, pintores (de parede), médicos, charcuteiros, carniceiros, masaxistas, arquitectos, panadeiros, enxeñeiros, avogados, periodistas, peóns, encofradores, gruístas, técnicos, administrativos, xestores, asesores, etc. E si todos actuaramos como vostedes, ADONDE IAMOS A CHEGAR?.


Que pena Copenhague!




Había un obxectivo claro:

"Establecer un acordo xurídico vinculante sobre o clima, válido en todo o mundo, e que se aplicará a partir de 2012, ano que remata Kyoto"

Pois ben, despois de dúas semanas de xuntanza, os gobernos de todo o mundo -acompañados dos mellores asesores, dos mellores economistas, dos mellores científicos- chegan a un acordo que se redacta en tres míseros folios (xa o di todo) e que se pode resumir nos seguintes ítems:

  • Acordo non vinculante
  • Non se establecen cotas de emisión
  • Non se inclúe o concepto de verificación de emisións
  • Acórdase que a temperatura non suba máis de dous grados

É dicir, non se acordan limites de emisión pero se acorda, con dos cojones, -perdón pero o enfado é monumental- que a temperatura non suba máis de dous grados. E me pregunto eu, como se fai iso? Onde esta o termóstato do clima para poder dicir dous grados arriba ou dos grados abaixo. Me cago en la ostia, que en Copenhague estaban os mellores científicos do mundo, os expertos máis cualificados en materia de Cambio Climático. Como o permiten? Que o asunto é grave! Por favor, que isto se estuda en secundaria. Que calquera rapaz sabe que os cambios climáticos non son lineais nin se poden controlar por mor da disparidade de variables sinérxicas que lle atinxen, tanto naturais como antropoxénicas (inmision de CO2 e outras substancias incrementadoras do efecto invernadoiro, efecto albedo, variacións solares, cambio dos parámetros termo – halinos das correntes mariñas, etc...) Porén, existen informes tan dispares nos que se prognostican desde glaciacións até modelos que predicen que a temperatura media do planeta pode subir varios grados.

Sen dúbida, o atentado que se fai con este acordo ao coñecemento científico é grande. Pero máis grave, é que nos venderon Copenhague como o elixir do desenvolvemento sostible onde o capitalismo deixaría paso ao modelo de desenvolvemento ambientalista, onde as chamadas economías competitivas - tan destrutivas e creadoras de desigualdades- se trocaran por enconomías competentes, máis amigables e que reducen a brecha entre ricos e pobres e ademais teñen interiorizado o concepto dunha Terra finita.

En definitiva, creo que este desatino deixa patente que ante o fracaso do modelo capitalista que desembocou na crise económica actual, o remedio está en verter mais doses de capitalismo. Xa se sabe, “semejante disuelve a lo semejante”. Que pena Copenhague!

Manual de manipulación

- Para que axencia fai vostede publicidade?
- Para ningunha, son xornalista.
- Pois para que xornal daquela?

Capítulo 1. Asociación (in)voluntaria. Oído onte na radio: "Zapatero anuncia un recorte na emisión de publicidade televisiva e a cotización das cadeas de televisión dispárase na bolsa". Nada que ver, claro está, co feito de que o ministro de Industria, Miguel Sebastián, metera man á chistera e sacara unha TDT de pago.

Capítulo 2. Silencio. Leva unha semana no cargo a nova ministra de "Cultura", Ángeles González Sinde, e xa fixo subir a temperatura na rede. Un clamor de bits solicita a súa dimisión mentres o periodismo serio cala.

Visiten a web de Ernesto Rodera, paga a pena.

Máis madeira, é a guerra

Móvense os verdadeiros fíos de poder e a actividade ministerial acelérase. A bloguesfera española levanta barricadas e promete que esta vez "non pasarán", que teñen que caer o ministro Molina e máis o secretario para as telecomunicacións Francisco Ros. Mobilízanse algúns pesos pesados da Internet española, preocupados porque, co gallo de perseguir o P2P, o Estado ameaza a liberdade. Enésima reedición de Saturno devorando aos seus fillos.
Carta aberta ao Ministro de Industria. Asociación de Internautas.
Guía para dar de baixa un ADSL esterilizado. ExGAE.
Conferencia en "La Casa Encendida". Carlos Sánchez Almeida.

Un amor en cada porto

Escribiume a ministra Magadalena Álvarez para comunicarme a aprobación definitiva do proxecto da estrada que unirá o porto de Arteixo coa A6. Para os que non estean interesados nos detalles deixo esta imaxe na que se ve, de amarelo pálido, o trazado definitivo, recoméndolles ampliala.

Desbótase, por careiro (31.4 M€), o rescate da peaxe na AG55, pese a que tres quilómetros do seu trazado serán de tránsito obrigado para acceder ao porto (liña vermella descontinua). O tráfico non pasará polas cabinas da peaxe (punto vermello), pero Fomento desembolsará 7.9M€ por este concepto, isto coñécese como peaxe na sombra. Varias son as discrepancias entre nós Magdalena:

  1. ¿Non é un agravio comparativo, para outros expropiados que Fomento negocie un acordo coa concesionaria da AG55?, «... la viabilidad de esta alternativa depende del acuerdo entre el Ministerio de Fomento, la empresa concesionaria de la Autopista AG55 y la Consellería...». (Memoria páx.21)

  2. ¿Non é verdade que Arteixo recibe o impacto dunha vía de alta capacidade que fractura o seu territorio, mentres A Coruña obtén un acceso rápido bidireccional pola Grela, pese a que: «El vial que se diseña pretende conectar la A6 con el Puerto Exterior».

  3. ¿E non é certo tamén que a concesionaria da AG55 conserva o que tiña, e mellora por dous conceptos? A indemnización da peaxe en sombra A6-Porto Exterior, e o incremento do tráfico de mercadorías noutros puntos de peaxe.

Ao meu entender, Magdalena (e mira a pasta que aforras), non cabe o abono da peaxe en sombra porque non se priva a Autoestradas “de Galicia” dun só céntimo da concesión que xa explota. A indemnización de 7.9M€ supón unha ampliación solapada da actual concesión. Correspondería, non obstante, indemnizar polo mantemento e conservación dos 3Km de autoestrada que usará o tráfico portuario (non máis de 1M€ segundo cálculos propios baseados nos datos do estudo preliminar).

Resumindo. Non nos libramos da ignominiosa peaxe, ampliámola cun plan Marshall inverso, e obramos para que A Coruña poida ter un amor en cada porto, no seu, e máis no de Arteixo (Asturias quiere a Navarra). Vaia un minuto de silencio por Suevos, Rañobre, e o Portiño de Suevos.

Eleccións en Galicia 2009

O resultado dunhas eleccións limpas é xusto, por definición. Pero, cal é o resultado destas? O da dereita ou o da esquerda?. Déixolles estas tortas como sobremesa (o sector verde non é de kiwi, é de "outros").

A diferenza val unha maioría absoluta... made in D'Hondt.

Actualización (15/03/2009). O resultado definitivo das eleccións tras o escrutinio do 100% dos votos é este:

A evolución do voto, dos tres partidos con representación, respecto ás autonómicas de 2005 foi: PP +4.029, PSOE -72.246, BNG -44.323. Suso de Toro resumiu esta exigua melloría do PP, fronte ao afundimento do bipartito, cun oxímoro, "vitoria inmerecida, derrota merecida". En Arteixo: PP +1.196, PSOE -115, BNG -844, excelente resultado do PP, e malos presaxios para o BNG.